In his State of the Union Address, President Barack Obama made an inspiring reference to the recent international developments by aptly reflecting on the dramatic events in Tunisia:

And we saw that same desire to be free in Tunisia, where the will of the people proved more powerful than the writ of a dictator. And tonight, let us be clear: The United States of America stands with the people of Tunisia, and supports the democratic aspirations of all people.

It is very symbolic that on the same day when angry crowds in Tunisia forced their president to flee the country, the single-party Parliament of Kazakhstan made yet another gift to its actual patron, President Nursultan Nazarbayev.
The Eternal President vs. Genuine Democracy

Kazakhstan’s Constitution was recently amended again and a new chapter on the Leader of the Nation was introduced. This new amendment allows President Nazarbayev to once more extend his authorities by referendum, without holding elections, for another 10 years. President Nazarbayev, like his overthrown Tunisian counterpart, has ruled his oil-rich nation, the ninth largest in the world, for more than 20 years.

After having made this bold statement, President Obama should now demonstrate consistency and recognize that dictators like Nazarbayev do not change, even if they are given an opportunity to reform.

For instance, the Kazakstani democratic forces and international human rights organizations warned the leaders of the democratic nations that the Kazakh 2010 presidency of the Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE), which officially ended last week, would not result in democratization, but to the contrary, would lend more strength and legitimacy to the authoritarian regime of President Nazarbayev.

The United States and OSCE believed Nazarbayev instead and now must learn a bitter lesson.
 

A True Face of the Nazarbayev’s «Democracy»

As of today, Kazakhstan’s ferocious human rights record may rival those of Zimbabwe and Burma. The facts speak for themselves. Prominent opposition leaders like Altynbek Sarsenbayev were killed in Kazakhstan by the KGB Special Forces.

In 2009 President Nazarbayev amended the Constitution and proclaimed himself president for life after the decision by 55 OSCE member-states to grant Kazakhstan the 2010 Presidency.

The recently released documentary book by the exiled former Kazakh Ambassador to the OSCE and chief of the KGB confirms the gross falsification of the last presidential elections which makes the regime illegitimate.

Kazakh journalists operate in an environment of anxiety, facing intimidating lawsuits, personal threats, and physical attacks. Prior to Kazakhstan’s OSCE presidency, Ramazan Yesergepov, my friend and editor of opposition newspaper Alma-Ata Info, was jailed for reporting on the anti-democratic methods of KGB activities. Public assembly is very tightly controlled, and any politically motivated public meeting is denied a permit, broken up by police, or both. The 2009 and 2010 Reports by the UN Special Rapporteur on Torture officially confirmed the state-sponsored practice of torture in Kazakhstan.

President Nazarbayev has been delaying the full registration of our political party, ATAMEKEN, for more than four years since its Founding Convention held on October 27, 2006. The archaic reason is my refusal to give him a secret oath of personal loyalty on the Qur’an and thus become his puppet to fool the Kazakh people and Western public opinion. This procedure is not stipulated by the Constitution. Thus, my party’s refusal to be a pseudo-democratic rattle in the hands of the dictator prevents it from official registration.

US and European politicians, who made the decision to grant Kazakhstan the 2010 OSCE presidency, were well aware of the antidemocratic nature of the Nazarbayev regime. They were therefore insincere when publicly arguing that the presidency of the OSCE will contribute to the process of democratization of Kazakhstan. 

My colleagues and I welcomed the election of President Obama. But to this present day, we feel overlooked and somehow betrayed by the world’s leading democracy. We believe that the US administration turns a blind eye to the gross human rights abuses by the despotic Nazarbayev regime in exchange for petrodollars which are generously used to perpetuate its survival and further crackdown on the remaining political opposition.

President Obama’s words on the support of democracy are inspiring nevertheless. The US Administration and the free world must now show unwavering support for democratic forces in Kazakhstan, or else risk the recreation of dictators who have cost the Western allies so much blood and treasure in the recent past.

 
A Roadmap towards Democracy

What should the US do now in the context of the 2011 State of the Union?

The constant amendments on the extension of President Nazarbayev’s authority, by referendum or premature elections, confirm Mr. Nazarbayev’s inability to change and his plain thirst for power, not democratization.

The world’s leading democracy should therefore set out clear expectations that Kazakhstan should not lapse back into authoritarianism for yet another decade. Any legislative attempt to further curtail democratic freedoms should be strongly condemned. The best instant message would be to urge President Nazarbayev to step down and let the fair and open elections take place this year.

One immediate step which would demonstrate President Obama’s genuine willingness to support our democracy would be to freeze all the assets of Nazarbayev, his son-in-law Timur Kulibayev, and other cronies acquired or kept in the democratic jurisdictions.

All the prisoners of conscience – opposition activists, independent journalists, and dissidents — must be freed.

All the political parties earlier denied official registration must be allowed to exercise their freedoms and rights.

The Kazakh people want economic opportunity, political participation and the chance to build a better future. Young Kazakh people especially need to have a meaningful role in the decisions that shape their lives. Addressing these concerns will be challenging after 20 years of authoritarian rule by Nazarbayev, whose regime was aptly defined as «despotic» by the British Times.

We hope that the United States will stand ready to help the democratic forces of Kazakhstan, which is highly educated, secular, geographically and culturally close to Europe and thus is a good candidate for democracy in Central Asia.

The new amendments to the Kazakh Constitution are the road to the final execution of the remaining democracy. If this wrong turn is again ignored by the United States and its democratic allies, it will be paved by new assassinations, economic mismanagement, tortures, religious discrimination, corruption, misery, and the poverty of millions of ordinary Kazakhs.

The naive unwillingness of the US administration to stop the ever-growing appetite of President Nazarbayev and his highly corrupt family and cronies, in exchange for US aircraft flying rights or lucrative uranium and oil transactions, says more than the sincerity of President Obama’s commitment to defend democracy around the world.  We Kazakhstanis pay too high a price for miscalculations by the US administration.

We still trust Western democracies, so when the change comes, I surmise the vacuum will be filled with democratic and progressive ideals, not the anti-Western extremism of an  impoverished and angered nation hopelessly disappointed in the Western approach to development.

We hope that the current administration will get on the right side of history and at last give us its hand of support.

Dr. Yerzhan Dosmukhamedov has been a member of Oxford University’s Congregation since 1999, an exiled Founding Chairman of the ATAMEKEN opposition democratic party and former Minister and Deputy Ambassador of Kazakhstan to Germany.

Дорогой соотечественник!

Досрочные выборы навязаны Н. Назарбаевым обществу без каких либо конституционных оснований.

Цель – изпользовать народ в качестве немой декорации спектакля для продления ещё на 5 лет своих полномочий.

Участие Булата Абилова, Хасена Кожа-Ахмета, Жасарала Куанышалина, Уалихана Кайсарова, Мусагали Дуамбекова в выборах – поддержка режиму поскольку придаёт легитимность 5 летнему продлению диктатуры Назарбаева.

B то время как миллионы казахстанцев влачат жалкое существование, правящая семейка утопает в роскоши, за 20 лет правления ободрав до нитки абсолютное большинство граждан и своровав стартовые позиции молодого поколения казахстанцев.

Назарбаев вырвал язык у свободной прессы и ограничил Интернет, лишив всех нас права получать полную информацию.

Дегардирует система образования, что выгодно власти, так как молодые люди лишены аналитических навыков и критического мышления – ключевых факторов развития любого прогрессивного общества.

Свободномыслящих граждан режим убивает без суда и следствия, преследует и бросает в тюрьмы, где их пытают и истязают, наплевав на международные обязательства в области соблюдения прав человека.

Мечети и церкви стали местом контроля сознания и промывания мозгов верующих людей.

Средний класс – интеллектуальная, творческая и предпринимательская часть общества – так и не получил возможность развиться. Потому что встав на ноги, он естественно станет сопротивляться превращению казахстанцев в рабов правящей семейки.

Призываю всех здравомыслящих соотечественников – кто ценит своё время и не желает дарить ещё 5 лет своей жизни режиму, которому наплевать на всех нас и наше будущее – бойкотировать выборы.

Мы все уже хорошо знаем, что это экономически бездарный и обагривший свои руки в крови паразитический режим.

События в Тунисе и Египте показали, что даже самый немой и зашуганный народ способен проснуться и встать с колен.

Выборы, нагло навязываемые нам как баранам сегодня, должны стать точкой нашего пробуждения и отказа играть по правилам тех, кто считает народ безмозглым быдлом.

Принимая участие в качестве немой декорации в очередном спектакле под названием «выборы», помни: ты воруешь будущее своих детей!

С уважением,

Ержан Досмухамедов
Председатель партии «Атамекен»

7 января 2011 года

Как показывает эмпирический опыт, тщательно проанализированный ведущими учёными политологами и экономистами, успешное строительство демократии осуществили лишь те страны, которые приняли парламенсткую форму правления.

Поэтому переход к парламентаризму в Кыргызии – исторически верный шаг.

Восстановление парламентаризма в Кыргызии – начало крушения деспотических режимов.

Логика исторического развития способна пробить любой асфальт авторитаризма. Народ Кыргызии подтвердил это ещё раз.

Кыргызская революция 2010 года – отрезвляющее напоминание центрально-азиатским диктаторам о том, что неизбежно близится их исторический конец.

По воле судьбы кыргызские события высветили полную несостоятельность, некомпетентность и враждебность к демократическим явлениям казахстанского режима как председателя ОБСЕ.

Своим саботажем он показал свою заинтересованность в спасении бакиевского коррумпированного клана, а не в оказании помощи братскому народу в час беды. Назарбаевский режим сделал всё, чтобы помешать Кыргызстану, вновь оказавшемуся на судьбоносной исторической развилке, потому что народ решил разорвать замкнутый круг авторитаризма уничтожив его первопричину – авторитарно-президентсткую, скроенную по казахстанскому типу, форму правления.

Этим объясняются закулисные потуги казахстанского режима убедить лидеров России и западных демократий в том, что кыргызский народ ещё умственно не созрел для парламентсткой республики, а всё ещё нуждается как стадо баранов в пастухе-диктаторе.

Страна-председатель ОБСЕ настойчиво убеждает международные СМИ в том, что возрождение парламентаризма в Кыргызии создаст нестабильность в Центральной Азии. Хотя, именно авторитарные президенсткие режимы центрально-азиатских стран были и остаются главными источниками социально-экономической нестабильности, наркотрафика, коррупции, инвестиционной непредсказуемости, клановости, страданий нищающих миллионов простых людей.

Уверен, что успешно состоявшийся референдум позволит многострадальному и гордому народу Кыргызии наконец подняться с колен и начать строить достойное будущее страны.

Қазақстан президенті Нұрсұлтан Назарбаев ұзаққа созылған үзілістен кейін АҚШ-қа сапарға барып қайтты. Үзілістің тым ұзақ болғаны соншалықты – Вашингтонға барған ең соңғы ресми сапары мен осы сәуір айындағы сапарының аралығында АҚШ-та Ақ үйдің басшысы ауысып үлгерді.

Сәуірдің 11-15 аралығында президент Назарбаев АҚШ-та сапарда болып, АҚШ президенті Б.Обаманың шақыруымен ядролық қауіпсіздік мәселесіне арналған саммитке қатысты. Ол саммиттің сыртында Барак Обаманың өзімен кездесті. Алайда, біріншіден, қазақ президентінің ұзақ уақыт АҚШ-қа сапармен бармауы, екіншіден – ұзақ үзілістен кейін Вашингтонға барған сапарының ресми-бейресми бағдарламасы қандай болды және оның нақты қандай нәтижемен аяқталғаны негізінен жұмбақ күйінде қалды.

Міне, Азаттық Радиосының кезекті дөңгелек үстелі осы тақырыпқа арналады. Оған «Эксклюзив» саяси-экономикалық сараптама журналының бас редакторы, саясаттанушы Расул Жұмалы, ресми тіркелмеген «Атамекен» партиясының шетелде жүрген жетекшісі Ержан Досмұхамедов, Қазақстан парламенті мәжілісінің депутаты, мәжілістің халықаралық істер, қорғаныс және қауіпсіздік комитетінің мүшесі Камал Бұрханов және қоғам қайраткері, Қазақстанның ұлттық қауіпсіздік кеңесі төрағасының бұрынғы орынбасары Төлеген Жүкеев қатысып отыр.

Дөңгелек үстелді жүргізетін – Азат Еуропа/Азаттық Радиосының қызметкері Сұлтан Хан Аққұлұлы.

Сонымен, Қазақстан сыртқы істер министрлігінің халықаралық ақпарат комитетінің төрағасы Роман Василенконың Азаттық Радиосына берген түсініктемесіне қарағанда, президент Назарбаев ресми сапармен Вашингтонға осыдан 4 жыл бұрын барған, ал соңғы рет Нью-Йоркте 3 жыл бұрын болыпты.

Роман Василенко:

«Өткен аптадағы сапарына дейін, Қазақстан президенті Нұрсұлтан Назарбаев ресми сапармен АҚШ-та 2006 жылдың қыркүйегінде болды. Оның ресми атауы дәрежесі қандай болғаны есімде жоқ, бірақ ол жеке басының сапары емес ресми сапар болатын. Ақ үйде АҚШ президентімен кездесуі өтті. Одан кейін президент Назарбаев БҰҰ-ның Бас Ассамблеясының сессиясына қатысу үшін Нью-Йоркте 2007 жылдың қыркүйегінде болды. Бірақ ол БҰҰ-ның барған сапары болды».

Жүргізуші:

Міне құрметті қонақтар, АҚШ-ты өзінің стратегиялық әріптесі санайтын Қазақстан президенті Н.Назарбаевтың Вашингтонға 4 жыл бойы ресми сапармен бармауының сыры немесе құпиясы неде? Сіздер қалай ойлайсыздар? Камал мырза, әңгімені сіз бастаңыз.

Камал Бұрханов:

Біріншіден, мына соңғы сапардың қандай да бір құпиясы бар деген сөзге қосыла алмаймын… Екіншіден, қай мемлекетке қаншама рет бару – ол [Президенттің] жұмыс бабына байланысты. [Мүмкін] қажеттілік болмаған шығар. Сондықтан бұған назар аударғанның өзі оншалықты дұрыс емес. Вашингтон, мәселен, бұрынғы Мәскеу емес қой ай сайын есеп беріп тұратын. Елбасының өзінің жұмыс кестесі бар, соған қарай жұмыс істейді.

Жүргізуші:

Ержан мырза, сіз не айтасыз?

Ержан Досмұхамедов:

Мен бүгін ғана АҚШ-тан қайтып келдім. Сол уақытта (Н.Назарбаев сапар шеккен мезгілде) Вашингтонда болғанмын. Менің айтқым келгені: геосаясат тұрғысынан қарағанда, Қазақстан сынды маңызды ел үшін төрт жыл өте ұзақ кезең. Бұл жағдай бұрынғы совет республикаларының ішіндегі осындай ірі экономикалық [әлеуеті бар] ел президентінің жетекші демократиялық мемлекетке бармай келуіне үлкен бір себептің болғанын және әлі де бар екенін аңғартады.

Мен Вашингтон бұрынғы көзқарастағы Мәскеу емес деген пікірмен келісемін. Дегенмен де Вашингтон демократия әлемінің астанасы болып табылады. Ал Қазақстан президенті міне 18 жылдан астам уақыттан бері «біз құқықтық-демократиялық мемлекет тұрғызып келеміз» деп қақсап келеді. Бірақ жетекші демократияның төрт жылдан бері осы «құрылысшыны» өз астанасына шақырмай келгені таң қалдырады.

Сондықтан да мен «сапардың кестесі болады» немесе Қазақстандай маңызды ел мен оның лидерін осылай ұзақ уақыт бойы Ақ үйге шақырмауы «үйреншікті құбылыс» деген пікірлермен келісе алмаймын.

Жүргізуші:

Ержан мырза, ал [Қазақстан Президентінің Ақ Үйге] шақырылмауының себебі неде? Соған тоқталып өтсеңіз.

Ержан Досмұхамедов:

Менің ойымша, бұл, біріншіден, жемқор саяси режимдердің сатысында және адамның құқын қорғау мәселесінде Қазақстанның жыл өткен сайын төмен құлдырай түсуімен байланысты. Қазақстанда тікелей мемлекет басшысына бағынатын қауіпсіздік қызметі өкілдерінің қатысуымен оппозиция жетекшілерінің бірі хайуандықпен атып өлтірілген адам шошытар оқиға болды. Бұл құлақ естімеген факт.

БҰҰ-ның азаптауға қарсы арнаулы өкілінің Қазақстанда азаптаудың мемлекеттік тәжірибесі қалыптасқанын ресми түрде мойындағанын бәріміз де білеміз. Қазір Қазақстанда азын-аулақ діни секталар ғана емес, Ислам, Христиан дінін ұстанатындар да қуғынға түсіп жатыр. Олардың бар кінәсі – мемлекет пен Ұлттық қауіпсіздік комитеті қадағалайтын мешіттер мен шіркеулерге бармайды.

Әрине, осы айтылғандардың әсерімен жетекші демократиялық ел Қазақстан басшысын қабылдағысы келмейді.

Айтпақшы, Американың журналистері Барак Обама мен Нұрсұлтан Назарбаевтың кездесуі нәтижесі бойынша АҚШ-тың ұлттық кеңесінің өкілімен баспасөз-маслихатын өткізген 11 сәуір күні өте қызық жайт болды. Оның барысында қауіпсіздік кеңесінің баспасөз-хатшысы Майкл Макфаул Қазақстан мен АҚШ-тың демократиясын өте орынсыз, сәтсіз салыстырды. Оның айтуынша, «Қазақстанда да АҚШ-тағыдай демократия салынып жатыр».

Осыдан кейін америкалық журналистер сұрақтарды қардай жаудырды. Олар Макфаулды бұрышқа тұрғызып қойғандай болып, одан: – Сіз, немене, Қазақстан мен Американың демократиялары арасында жақындығы, ұқсастығы бар деп есептейсіз бе? -деп сұрады.

Байғұс Макфаул: – Ешқандай жақындығы жоқ, тіпті тиіп-қашты ұқсастығы жоқ, – деп әзер құтылды. Міне осы оқиға АҚШ-та, оның ішінде ең алдымен интеллектуалдық элитасы – журналистер мен саясаткерлері – Қазақстанның лидеріне жақтырмай қарайтынын анық байқатты.

Шынымды айтсам, жоғары лауазымды мемлекет қызметкерлерінің аузынан да, журналистер тарапынан да Қазақстан президентіне осындай үзілді-кесілді теріс баға берілгені мені қатты ұялтты».

Жүргізуші:

Саясаттанушы Расул Жұмалы, сөз кезегі өзіңізде.

Расул Жұмалы:

[Қазақстан мен АҚШ-тың ресми адамдарының арасында] ең жоғары дәрежеде болмаса да, түрлі кездесулер өтіп тұрды… Негізі, менің ойымша, екіжақты кездесулердің үдемелі дамуын тек қана елбасыларының кездесуімен анықтау жөн емес сияқты. Тағы бір келіспейтін мәселем – Америкаға демократияның үлгісі ретінде қарау. Әрине, Қазақстан мен ТМД-ның өзге елдерінен АҚШ пен басқа да Батыс демократиялары әлдеқайда озып кетті. Бірақ, АҚШ-тың ТМД кеңістігі мен Орталық Азиядағы сыртқы саясатында алға қоятыны – өзінің жеке стратегиялық, экономикалық және энергетикалық мүдделері екенін ұмытпауымыз керек. Демократия бұл ел үшін екінші кезекте тұрғанын біз Ирак, Ауғанстан немесе [бұрынғы] Югославиядағы талай оқиғалардан байқай аламыз. Сондықтан, біріншіден, біз осы мәселенің басын ашып алуымыз керек. Екіншіден, Қазақстан қазіргі жағдайда Американың [сыртқы саясатындағы] негізгі басымдықтарының арасына кіреді деп айта алмаймын. Олардың басымдықтары – Еуропа, Ресей және мұсылман әлеміндегі жағдайын түзеу. Ал төрт жыл бойы шақыру болмағанын АҚШ пен Қазақстан арасындағы қарым-қатынастың салқындағаны деп санамаймын. Қазақстан ЕҚЫҰ-на төрағалыққа өткенде [Қазақстанның] үміткерлігін бірден-бір қолдаған осы АҚШ болды.

Жүргізуші:

Төлеген мырза, Н.Назарбаевтың Вашингтонға 4 жыл бойы ресми сапармен бармауының сыры немесе құпиясы неде? Бұған «Қазақгейттің» әсері бар ма?

Төлеген Жүкеев:

Төрт жыл бармауына «Қазақгейттің» әсері жоқ деп айтуға болмас. Бірақ, АҚШ-тың ең бірінші алға қоятыны – өзінің ұлттық мүддесі. Оның ішіне мұнай да кіреді, знергетика да кіреді, геосаяси мәселелер де кіреді. Тек «Қазақгейтті» емес, барлығын тұтас алып қарау керек.

Жүргізуші:

Рақмет. Қадірлі қонақтар, енді екінші тақырыпқа көшейік: Қазақстанның ресми және билікке жақын баспасөз құралдары президент Назарбаевтың Вашингтонға сапарын «өте сәтті әрі жемісті болғанын» хабарлады. Қазақстан сыртқы істер министрлігінің халықаралық ақпарат комитетінің төрағасы Роман Василенко, Азаттық Радиосына берген сұхбатында да, сапардың сәтті әрі өте жемісті болғанын растады.

Роман Василенко:

«Менің айтқым келгені: бұл – екіжақты да көпжақты тұрғысынан да өте сәтті, тиімді әрі жемісті сапар болды. Өйткені, Қазақстан президенті Н.Назарбаев АҚШ президенті Барак Обамамен өте мазмұнды кездесу өткізді. Біздің стратегиялық әріптестігімізді әрі қарай дамыту мен нығайту мәселелерін талқылады. Ауғанстанды қалпына келтіру, Қазақстанның Еуропадағы қауіпсіздік және ынтымақтастық ұйымына төрағалық етуінің күн тәртібіне қойылған міндеттерді жүзеге асыру, Батыс пен Ислам әлемі арасындағы диалогты кеңейту мәселелері сөз болды.

Оған қоса, сіздер білесіздер, президент Барак Обаманың шақыруымен Н.Назарбаев ядролық қауіпсіздік мәселесі бойынша ғаламдық саммитке қатысып, оның бірінші сессиясында жойқын қаруды таратпаудың қазіргі халі мен проблемаларына деген өзінің көзқарасын айтып алғашқылардың бірі болып сөз сөйледі.

Тұтастай алғанда, біз бұл сапарды АҚШ-пен арадағы екіжақты қарым-қатынасты жаңа белеске көтерген, Қазақстан мен АҚШ арасындағы қарым-қатынастың жаңа бетін ашқан, ал көпжақты тұрғысынан келгенде – ядролық қарусыздандыру саласында Қазақстанның көпшілік мойындаған лидер деген атын растаған өте жемісті сапар болды деп есептейміз».

Жүргізуші:

Алайда, Қазақстан мен Ресейдің тәуелсіз саяси талдаушылары мен баспасөзінің пікірінше, президент Назарбаев Вашингтон сапарының бірде-бір мақсаты мен мүддесіне қол жеткізе алмай құралақан қайтты. Оның ішінде, біріншіден, Еуропадағы қауіпсіздік және ынтымақтастық ұйымының саммитін Астанада өткізуге Ақ үйдің келісімін алу, уран отынының базасын Қазақстанға орналастыру, халықаралық қоғамға «Қазақгейт» деген атауымен белгілі аты-шулы істі жылы жауып қою сынды Ақорда үшін өте маңызды мәселелер бойынша президент Барак Обамадан нақты уәде, не жауап, не кепілдік ала алмаған.

Тағы да тәуелсіз талдаушылар мен баспасөздің пікірінше, Ақорданың қазіргі қожайыны елде мұнай өндіріп жатқан АҚШ компаниялары төлейтін салықты көтермеуге және Ауғанстандағы соғыс операциясына қажетті жүктерді тасымалдау үшін Қазақстанның әуе кеңістігі мен кейбір әуе базасын пайдалануға рұқсат етуге уәде беріп, Қазақстан мүддесін қорғай алмай, есесін жіберіп оралды.

Ал сіздер қалай ойлайсыздар!

Камал мырза, Назарбаевтың Вашингтонға сапарын сіз қалай бағалайсыз?

Камал Бұрханов:

Дипломатиялық қарым-қатынаста барлық мәселе бір сапардың аясында шешілген жағдай ешқашан болмаған. Ресми өкіл айтып отыр ғой, [Н.Назарбаев] ғаламдық деңгейдегі саммитке қатысып отыр. Сол жерде өз ойын, өз пікірін Қазақстанның атынан айтып отыр. Ал АҚШ-ты демократияның астанасы деп жатыр ғой. Мен оған қосыламаймын. Демократия Ұлыбританияда басталған. Қазақ Хандығы да демократия болған. Әлемдегі бір мемлектті мынау демократияның астанасы, эталоны деген мүлдем қате. Ал елбасымыздың ұсынған ұсыныстарын көптеген мемлекеттер қолдап отыр. Не болмаса қызығушылығын білдіріп отыр. Қолдамағандар да бар, әрине. Бұл жерде [осы жетістіктердің] бәрін жоққа шығару орынсыз шығар. Қырғызстандағы жағдайды да Барак Обама, Дмитрий Медведев пен елбасымыз сағат сайын ақылдасып, пікірлесіп оны да шешіп жатты. Біздің Қазақстан ЕЫҚҰ-ның төрағасы ретінде [осы мәселеге] араласып, әлі де көмек көрсетіп жатыр. [Кезінде] Америка мен Батыс Еуропа мақтап, «Міне, демократия деген осы. Демократия аралы. Осы Қырғазстаннан үйреніңіздер» деп бізге талай ақыл айтқандарды да көрдік. Үйренетін мемлектіміз осы ма? Бізден үйрену керек олар. Әуелі халыққа жұмыс тауып беру керек. Экономиканы көтеру керек. Жағдайын жақсарту керек. Бізден [ештеңе] үйренбегендіктен қырғыздар осыла аш-жалаңаш қан төгіп, бір емес екі президентін қаңғыртып жіберді. [Сондықтан да] Вашингтонға барып, біздің елбасы мүлдем нәтижесіз қайтты деу ақылға сыймайтын нәрсе.

Жүргізуші:

Рақмет, Камал мырза. Ержан мырза, Назарбаевтың АҚШ-қа сапары қаншалықты нәтижелі болды және оның себебі неде?

Ержан Досмұхамедов:

Мен өзімнің алдымдағы кісінің айтқанына пікір білдіргім келеді. Менің бірінші айтқым келгені, болып өткен саммиттің ядролық қауіпсіздік сынды өте айрықша тақырыпқа арналғаны туралы пікірмен келісемін. Бірақ ядролық қауіпсіздік мәселесін демократиядан бөліп қарауға тіпті болмайды.

Мәселен, бүгін ядролық қауіп-қатер жойқын қару жасауға шамасы бар, уранды байыта алатын, алайда орнықты да тұрақты демократиялық жүйесі жоқ елдерден төніп тұр. Міне, сондықтан да менің алдымда сөйлеген екі адам Азаттық Радиосының тыңдармандарына демократия маңыздылығы 3-4-інші орында тұрған мәселе деп айтуға, соған сендіруге тырысты. Бұл барып тұрған дақпырт.

Оған қоса Америка мемлекеті өзінің басым құндылығы ретінде адамның бостандығын негіз қып алады. Ол адам мейлі Қазақстанда, мейлі Пәкістанда немесе Үндістанда тұрсын. Осыны ұмытпау керек. Бұл – Америка халқы мемлекеттігінің түпкілікті, философиялық негізі, іргетасы болып табылады.

Оны жай ғана Американың демократиясы деп айтуға тағы болмайды. Өйткені, демократия – адамның табиғи болмысы. Демократия не тым көп, не тым аз болмайды. Демократия не бар, не жоқ болады.

Енді мен «Вашингтон сапарының» нақты нәтижесіне тоқталамын. Мемлекет басшысы үшін және Қазақстанның сыртқы саясат мекемесі үшін оның нәтижесі бес балды өлшемге салсақ – нөлге тең болды.

Неге десеңіз? – Өйткені, тіпті ядролық қауіпсіздік сияқты айрықша тақырыпқа арналған саммитке қарамастан, әлемдегі ең басты демократиялық мемлекеттің президенті біздің елдің басшысына салық салу жүйесінің тұрақсыздығына ескертуін айтты. Ондай тұрақсыздық тек демократия жоқ елдерде ғана болады. Американың мұнай компаниялары Қазақстанда тұрақты инвестиялық ахуалдың жоқтығын президентке айтып шағымданды.

Ал Қазақстанды шынымен де тұрақты инвестиялық ахуал жоқ. Өйткені, Қазақстанның парламенті «қолға үйретілген», биліктің қалтасында жүрген парламент. Парламент халықтың мүддесін және халықаралық инвестиялық сахнадағы Қазақстанның абырой-беделін түсірмеу мақсатын басшылыққа алмайды.

Себебі, ертең Тимур Құлыбаев мырза – жуырда оффшорлық аймақтардағы құпия фирмалары арқылы 100 миллион долларға 5 зәулім сарай сатып алған президенттің күйеу баласы – осы қолға үйретілген парламентке кез-келген шешім қабылдатып алып, Қазақстанның стратегиялық мүддесі мен абырой-беделіне қажетті емес, өзінің құпия компанияларына ғана тиімді салық жүйесін, салық кодексін өткізе салады.

Міне, бұл – демократияның экономикалық, оның ішінде әлемдік экономикалық процестермен қаншалықты тығыз байланысты екенін көрсеткен кішкентай ғана мысал.

АҚШ президенті соған алаңдайтынын мәлімдеді және оған қоса Н.Назарбаевты бүкіл әлемге танылған адамның құқын қорғаушы Евгений Жовтистің проблемасын шешуге шақырды. АҚШ президенті тіпті біздің ішкі ісімізге де алаңдап, оны тіпті мемлекетаралық қарым-қатынас деңгейіне дейін көтеріліп отыр. Халықаралық ұйымдардың қыспақтауымен АҚШ президенті біздің сот жүйеміздің қалай жұмыс істеп отырғанына наразалық айтуға мәжбүр болды. Сот жүйесінің сөз, баспасөз еркіндігін, елдегі әділетсіздіктерге сын айтқысы келгендердің ауыздарына қақпақ болғысы келгеніне наразылығын білдірді.

Айтқым келген үшінші мәселе – Қырғызстан жайында. Маған дейін сөйлегендер «біздің президентіміз Қырғызстанға жанашырлық білдіріп, президент Обамамен бірге оны талқылады» дегенді айтты.

Ал менің есептеуінше, Вашингтонда тәуелсіз елдердің лидерлері тәуелсіз Қырғыз Республикасының ішкі істеріне қол сұқты. Ашығын айтқанда, Еуропадағы қауіпсіздік және ынтымақтастық ұйымының төрағасы, біздің мемлекетіміздің басшысы араласып, сіз бен біздің бауырымыз – 80-нен астам бейкүнә қырғыздың қанын төккен қылмыскерді алып шықты.

Ол [Құрманбек Бәкиев] мергендерге мылтықтан оқ жаудыруға бұйрық берді. Бұл жазайым атылған оқ емес-ті. Бұл – кезекті жемқор президенттің өздерін дымын қалдырмай тонауына келіспеген, наразы ойын тура айта білетін халыққа, тірі адамдарға қазіргі заманғы мерген мылтықтардан оқ жаудыруға берілген тікелей бұйрық болатын.

Қазір осы жерде «қырғыздардың 99 пайызы демократияның тырнақшаның ішіндегі «қазақ үлгісін» қалайды-мыс» деген жалаң сөз айтылды. Олар қаламайды. Егер Қырғызстанда демократияның «қазақ үлгісі» болса, онда қырғыз елінде әлдеқашан жаппай ашаршылық болар еді.

Бізге мұраға кең байтақ жердің қалғаны және осы жерде шексіз байлықтың тұнып жатқаны үшін Аллаға және ата-бабаларымызға мың да бір рахмет. Міне, ата-бабаларымыздың қанымен қорғалып, атадан балаға мұра болып жеткен осы кең байтақ жер мен зор байлықтың, мұнай долларының арқасында Назарбаев пен отбасылары тоймай байып келеді.

Ол заңсыз байлықты Швейцарияға ұшып барып емделу немесе босану үшін, Лондонда 100 миллион доллардан астам ақшаға қозғалмайтын дүние-мүлік сатып алуға, салық алынбайтын құпия есеп-шоттар арқылы басқа да дүние-мүлік, баспана сатып алуға шашып жатыр.

Қазақтың ауыл-аймақтарындағы жөндеусіз, жабдықсыз перзетханаларына олардан тиіп-қашты пайда жоқ. Ол перзетханалар мен ауруханаларда аш-жалаңаш сәбилер тоңып, әлсіз туған сәбилерін өлімнен құтқаратын реанимациялық жабдықтары жоқ перзентханаларда аналар сәбилерінен айрылып жатыр.

Менің ойымша, Вашингтонда АҚШ президентіне Қырғызстанда болған оқиғалар туралы жалған мәлімет берілді. Қырғыз халқы мен қырғыздың саяси жүйесі демократияның тіпті аз ғана нышаны, демократияның тіпті 1 ғана грамы жабайы, қылмыскер әрі жемқор режимді қалай құлата алатынын тағы да бүкіл әлемге мәшһүр етті деп санаймын.

Ал егер де демократияның осындай аз нышаны Қазақстанда да қалған болса, онда қазіргі режим дәл осындай ұятсыз, ар-ұждансыз болмас еді. Тимур Құлыбаев барлық заң мен сот-құқық нормаларын аяққа таптап, сот 1 тәуліктің ішінде Құлыбаевты сынайтын газеттерді жауып, мақала-материалдарға тыйым салатын шешім шығарды. Міне бұл біздің саяси режиміміздің отбасы мүшелерінің шектен шыққандығының аз ғана көрінісі».

Жүргізуші:

Рақмет. Расул мырза, сіздің қосарыңыз бар ма?

Расул Жұмалы:

Менің ойымша, соңғы сапарды Қазақстанның ұлттық мүддесі тұрғысынан алғанда әйтеуір бір нәтижеге қол жеткізген сапар деп санауға болады. Мысалы, Қазақстанда халықаралық ядролық отын базасын салу ұсынысы толықтай қолдау тапқан жоқ. Біздің ұлттық мүддеміз тұрғысынан қарағанда, мүмкін қолдау таппағаны жақсы да шығар. Ал ЕЫҚҰ-ның 2010 жылы саммитін өткізу туралы бастама [билік үшін] «идея фикске» айналғанға ұқсайды. Бұдан гөрі сындарлы ұлттық қауіпсіздік мәселесін көбірек ойлау керек. Қазақстанның әуе кеңісітігін қолдану туралы мәселе бұдан бірнеше жыл бұрын көтерілген. Парламент тарапынан қолдауға да ие болды.

Ал Ауғанстандағы жағдайға, керісінше, тиісті дәрежеде көңіл аударылмай отыр. Саясаттанушы ретінде бұл ел үлкен бір алапат соғыстың алдында тұр деп есептеймін. Қазақстанның АҚШ пен ЕЫҚҰ-ның әлеуетін осы мәселені реттеуге пайдалану туралы шешімі құба-құп, қисынды бастама. Америкадағы демократия мәселесіне қайтып оралатын болсақ, әрине, бұл ел осы салада зор жетістікерге жеткен. Біз Қазақстанда керекмет демократиялық қоғам орнаттық, адам құқықтарын қорғап отырмыз деген ойдан аулақпын. Бірақ, осы мәселеге келгенде АҚШ-қа Құдай құсатып жалбарына қараудан өзімізді аластауымыз керек.

Естеріңізде болса, Обама мырзаның біздің делегацияның алдына қойған бірде-бір мәселесі – Қарашығанақтағы америкалық мұнай компанияларын қосымша салықтан босату. АҚШ өзінің стратегиялық, энергетикалық мүдделерін алға қояды. Басқа мемлекеттердегі демократия мәселесін тек қана өзінің ұлттық мүддесімен сиысатын болса ғана көтереді. Сондықтан да мен Ирактағыдай демократияны Қазақстанның басына тілемес едім.

Жүргізуші:

Рақмет. Төлеген мырза, Н.Назарбаевтың Вашингтон сапарын сіз қалай қорытындылайсыз?

Төлеген Жүкеев:

Бұл сұрақтарды кешенді түрде қарастырған жөн. Біздің депутаттардың әдеті ғой деймін, режимнің басшысы болсын, билік болсын не істесе де мадақтай алып жөнелу. Қисық айтса да, түзу айтса да мадақтай беру. Бұлай жасау қате болады. Өйтіп ешбір мәселені шеше алмаймыз. [Бұл сапар] кереметтей нәтижелі болды деп айту қиын. Назарбаевтың жеке басы мен айналасы нәтижелі деп санауы мүмкін. Бірақ, Қазақстан үшін сондай нәтижелі болды деп айту қиын. [Екі президенттің] келіссөзі Ақ Үйде өткен жоқ. Блэр Хаус деп аталатын қонақ үйде өтті. Бұл өз алдына жеке мәселе. Украинадағы ресми БАҚ «Янукович саммиттің жұлдызына айналды» деп жазып жатыр. Ресейдегі Кремльдің уысындағы телеарналар «Медведев бар шаруаны тындырып келді. Енді дүниежүзін Ресей мен АҚШ бірге басқаратын болды» деп дүмпілдетеді. Әрбір елдің ресми насихатшылары өз басшыларын мақтаумен болады. Сондықтан да [мұндай қателікке ұрынбай], мәселені кешенді қарау керек.

Жүргізуші:

Құрметті қонақтар мен радиотыңдаушылар, Азаттық Радиосы Қазақстан президенті Н.Назарбаевтың 4 жылдық үзілістен АҚШ-қа барған сапарының нәтижелеріне арналған дөңгелек үстелді осымен аяқтайды. Пікір бөліскен қонақтарымызға көп рахмет! Азаттық толқынында келесі кездескенше күн жақсы болсын!

Наивные лидеры США и России проглотили наживку, одобрив вмешательство Назарбаева во внутренние дела суверенного государства и вывоз свергнутого президента-убийцу.

Назарбаев осознавал, что столь открытое содействие низложенному президенту-уголовнику несомненно является актом вмешательства не только во внутренние дела, но и в ход истории кыргызского народа, который никак не желает стать «младшим братом» назарбаевско-каримовской деспотии.

Чтобы «перевести стрелки» политико-правовой ответствености Назарбаев заручился поддержкой ведущих держав – России и США, не забыв при этом сорвать лавры как миротворец-председатель ОБСЕ. Сразу после организации побега кыргызского диктатора от дееспособного национального правосудия, страна-председатель ОБСЕ громогласно хвастливо заявила, что предотвратила гражданскую войну.

План, однако на этом не завершился, а явился лишь платформой для дальнейшей контр-атаки пост-советских диктаторов. Из Казахстана Бакиев вылетает в Минск, где в штаб-квартире СНГ, он отрёкся от своего заявления об отставке. Интересно, что именно штаб-квартира дышащего на ладан СНГ, не отель, где был размещён беглый диктатор, стала его международной трибуной.

Действия страны-председателя ОБСЕ спровоцировали эскалацию политической напряжённости в Кыргызстане и создали предпосылки для длительного накала ситуации в стране. По сути, заявление Бакиева о том, что никакая сила, кроме смерти, не в состоянии заставить его отречься от власти, вкупе со сворованными у одного из беднейших народов мира 200 миллионами долларов, создаёт предпосылки для развязывания гражданской войны в Кыргызстане.

С международно-правовой точки зрения, назарбаевские действия ещё более осложняют процесс международной легитимизации новой власти, о скорейшей необходимости которой говорил российский президент. Действия Назарбаева, естественно, в свою очередь ведут к удлинению периода глубокого социально-экономического кризиса в нищем Кыргызстане.

Вмешательство Астаны в процесс демократического очищения и обновления Кыргызстана, подттолкнуло, а не предотвратило, как заверил председатель ОБСЕ, деструктиевные бакиевские силы внутри Кыргызстана к провокациям и саботажу восстановительных социально-экономических работ. Отказ Бакиева от своего заявления и побег от правосудия его брата даёт основания ожидать и террористические акты со стороны загнанного в угол диктатор, агонию которого продлил услужливый доктор-реаниматор Назарбаев.

До сих пор ни в одном своём заявлении страна-председатель ОБСЕ не поддержала просьбу временного правительства о поиске и возврате народу Кыргызстана 200 миллионов долларов, похищенных диктатором Бакиевым.

Для беларусского и азиатских деспотов подобное развитие ситуации на руку. Последствия их «солидарности» со свергнутым диктатором, в частности, возможные человеческие жертвы и страдания народа Кыргызстана им глубоко различны, как впрочем и безразличны им страдания своих народов. Дестабилизация и длительный экономический кризис в Кыргызстане необходимы им прежде всего для оправдания супер-президентской, а по сути монархическо-феодальной системы правления в своих странах, а также в качестве пропагандистского жупела для устрашения своих народов и девальвации идеи демократии и народной революции.

Бакиев нужен им и в качестве тестера степени международной терпимости растущих диктаторских тенденций на пост-советском пространстве.

План Назарбаева заключается и в том, чтобы продемонстрировать беспомощность и неопытность молодых американского и российского президентов, консолидировать ряды пост-советских диктаторов, которые после второго взрыва народного недовольства в Кыргызстане, серъёзно обеспокоены тем, чтобы продемонстрировать внешним и внутренним оппозиционным силам свою способность выживать и противостоять натиску демократического ветра истории.

Заявление Бакиева поставило Россию, по медвежьей назарбаевской услуге «похлопотавшей» перед США и временным правительством о снисхождении к диктатору, в неловкое положение. Придав легитимность «миротворческой» инициативе Назарбаева Россия сегодня по сути разделяет ответственность за вполне возможное перерастание политической напряжённости в гражданскую войну. Президент Медведев теперь должен показать насколько искренни и последовательны его неоднократные заверения о приверженности России демократическим и либеральным ценностям. В аналогичном положении и Барак Обама, который должен теперь понять насколько опасным может оказаться его положение, если он и дальше будет заигрывать с диктаторами. Кратко говоря, в ближайшие дни мы должны увидеть насколько Обама и Медведев сильны в своём противостоянии с игроками старшего поколения, которые мастерски сделали их предметом одноразового использования в своих политических актах самосохранения.

Призываю все демократические силы России, Беларуси, Центральной Азии проявить солидарность с братским кыргызским народом и начать единую международную акцию по экстрадиции беглого деспота и привлечению его к уголовной ответственности за пролитую человеческую кровь.

President Obama said Sunday that the United States is still «working on» democracy and a top aide said he has taken «historic steps» to improve democracy in the United States during his time in office.

The remarks came as Obama met with Kazakh President Nursultan Nazarbayev — one of the U.S. president’s many meetings with world leaders ahead of this week’s nuclear summit.

Kazakhstan, which has been touting its record on combating nuclear proliferation, is a key player in the NATO supply network to Afghanistan and currently heads the Organization of Security and Cooperation in Europe (OSCE).

Some observers see a conflict between Kazakhstan’s chairmanship of the 56-nation OSCE, which plays an important role in monitoring elections in emerging democracies, and its own widely criticized human rights record. But if the Obama administration saw any disconnect, it kept its criticism to itself.

«In connection with the OSCE, the presidents had a very lengthy discussion of issues of democracy and human rights,» NSC senior director Mike McFaul said on a conference call with reporters Sunday. «Both presidents agreed that you don’t ever reach democracy; you always have to work at it. And in particular, President Obama reminded his Kazakh counterpart that we, too, are working to improve our democracy.»

The Wall Street Journal’s Jonathan Weisman asked McFaul to clarify.

«You seemed to be suggesting there was some equivalence between their issues of democracy and the United States’ issues, when you said that President Obama assured him that we, too, are working on our democracy,» Weisman said. «Is there equivalence between the problems that President Nazarbayev is confronting and the state of democracy in the United States?» .

«Absolutely not … There was no equivalence meant whatsoever,»  McFaul said. «[Obama's] taken, I think, rather historic steps to improve our own democracy since coming to office here in the United States.»

In an interview, Kazakh Ambassador Erlan Idrissov told Weisman, «There was no pressure at all in the meeting,» and that Obama quoted Winston Churchill as saying that democracy is «the worst form of government except all the others that have been tried.» The warm welcome for Nazarbayev underscores the extent to which Kazakhstan, which agreed in January to allow NATO to ship nonlethal cargo through its territory, has become critical to the U.S.-led war in Afghanistan — especially given the ongoing instability in neighboring Kyrgyzstan, where the U.S. military leases an important airbase. Nazarbayev has ruled Kazakhstan since 1991, when the country became independent after the fall of the Soviet Union, and his highly centralized rule has been heavily criticized by human rights monitors.

The State Department’s own 2009 human rights report on Kazakhstan reported widespread human rights violations, including severe limits on citizens’ rights to change their government; detainee and prisoner torture and other abuse; unhealthy prison conditions; arbitrary arrest and detention; lack of an independent judiciary; restrictions on freedom of speech, the press, assembly, and association; and pervasive corruption, especially in law enforcement and the judicial system.

Freedom House’s 2010 world survey declared Kazakhstan «not free» and said, «Kazakhstan holds the chairmanship of the OSCE for the year 2010 despite a record of fraudulent elections and repression of independent critics in the media and civil society — behavior that only grew worse as 2010 approached.»

The latest Human Rights Watch report on Kazakhstan was entitled, «An atmosphere of quiet repression.»

«Putting the United States in the same category as a country such as Kazakhstan is ridiculous», said Jamie Fly, executive director of the Foreign Policy Institute, a conservative think tank. «President Obama should be using the success of America’s democratic experience to encourage foreign leaders to improve their own systems, not implying that we are all in the same boat.»

Последние события в Кыргызстане, расстрел в Бишкеке антиправительственной демонстрации, бегство К.Бакиева на юг страны, отказавшись сложить полномочия, переход власти в руки временного правительства, поддержка Москвы новой власти и молчание правителей соседних с Кыргызстаном стран – остаются топ новостью мировых СМИ. В интервью корреспонденту «Азаттык» Жаныл Жусупжан кызы лидер оппозиционной партии «Ата Мекен» Казахстана Eржан Досмухамедов из Вашингтона высказал свое видение выхода Кыргызстана из кризиса. (Материал публикуется с незначительными сокращениями)

- Вы сделали два заявления относительно ситуации в Кыргызстане. Во-первых, как вы восприняли последние события в Кыргызстане. Во-вторых, как вы оцениваете отношение к ним Казахстана и в целом центральноазиатских государств?

- Считаю, что свержение коррумпированного и антидемократического режима в соседнем Кыргызстане – закономерное явление. Хотел выразить искреннее соболезнование всем семьям погибших. Жертвы среди гражданского населения – это преступление бакиевского клана. Они были не напрасны – смерть за свободу родины всегда была священной.

Сейчас временному правительству необходимо предпринять меры на международно-правовом уровне с тем, чтобы привлечь виновников к уголовной ответственности. Взрыв народного возмущения, который произошел в Кыргызстане, как бы он ни заглушался деньгами или карателями и снайперами, был неизбежен.

Народная революция в Кыргызстане носит не национальный, а транснациональный характер.

- То есть, она перейдет, точнее, выйдет за границы Кыргызстана?

- Я в этом нисколько не сомневаюсь. Любой антидемократический, деспотический режим рано или поздно обречен на падение. Поэтому, если казахстанский режим купается в нефтедолларах и природных ресурсах, и тем самым, способен давать взятки и платить за репрессивный аппарат, который подавляет любое инокомыслие, рано или поздно, даже через толстый асфальт деспотизма и авторитаризма тяга человека к свободе, к демократии всегда победит.

- А если Кыргызстан останется в изоляции? Выживет ли демократия Кыргызстана в такой среде? Что будет дальше с регионом?

- Поэтому я и выступил с заявлением с тем, чтобы призвать демократические силы в Центральной Азии, Россию поддержать народную революцию в Кыргызстане.

Дело в том, что даже здесь, находясь в Вашингтоне, я неоднократно подчеркивал перед аналитиками и теми, кто оказывает влияние на процесс выработки государственных решений в области внешней политики США, что Кыргызстан это не только авиабаза «Манас».

Это было бы примитивным представлением вопроса. Правильную позицию заняла газета «Вашингтон пост», которая дала на днях детально глубокий анализ тому, что происходит в Кыргызстане. В материале газеты были корректно расставлены акценты и представлены оценки. Если сейчас будет задушена народная демократическая революции в Кыргызстане, то в регионе возникнут режимы, аналогичные Саддамовскому, которые стоили Западу миллиардных средств и человеческих потерь.

Я считаю, что ваша революция – она и наша революция. Поэтому я сейчас с огромным воодушевлением вношу свой скромный вклад в то, чтобы эта революция увенчалась полным и окончательным успехом.
Сейчас временное правительство Кыргызстана не может с Бакиевым договориться, или задержать его. Чувствуется, что временная власть чувствует себя не совсем уверенно. Что они должны предпринять или, что еще могут предпринять в ситуации, когда имеется такое двоевластие?

- Когда я показывал американским госслужащим фотографии расстрелянных из снайперских винтовок людей, они приходили в ужас. Эта жестокость абсолютно не сравнима ни с чем. Расстреливать людей, которые борются за счастливое свое будущее, за будущее своих детей, абсолютно обнищавших, голодных – преступно.

Я думаю, никак нельзя вести переговоры с таким варварским режимом, который дал приказ стрелять по населению. Поэтому, я считаю, что временному правительству не надо нянчиться с уголовниками. После того, как ими был дан приказ стрелять по людям, они уже утратили всякую политическую свою завесу окончательно. Они стали преступниками. Их надо объявить в международный розыск.

Считаю, что надо сделать самое жесткое заявление и передать через все международные СМИ о том, что ни одна страна не имеет права скрывать их, и обязана выдать этих людей. Их руки обагрены кровью. Они не только потеряли моральное, но и юридическое право вести какие либо переговоры с новой властью. Они должны понести наказание.

И второй момент. Я недавно прочитал очень хороший материал относительно выборов, которые происходили в прошлом году в Кыргызстане, там приводятся факты фальсификации, угроз, подавления гражданской инициативы. Все эти факты необходимо сейчас, когда новая власть имеет доступ к секретным материалам кыргызского КГБ и ЦИК, обнародовать. Показать, что этот режим был нелегитимен изначально, осуществляя различные изменения в Конституции и фальсифицируя последние президентские выборы.

Я думаю, что необходимо возбудить второе уголовное дело по факту фальсификации выборов и узурпации власти. Уверен, что юристы смогут довести это дело до логического завершения.

-Как вы относитесь к политике киргизского временного правительства относительно «информационной войны», которая влияет на ситуацию вокруг Кыргызстана? Вы говорили о том, что киргизские политики должны быть более активны в Америке. Они уже ездили в Россию, получили поддержку правительства России.

- Молодой кыргизской революции необходимо четко объяснить американской общественности и руководству США о важности Кыргызстана. Надо дать им представление о том, что Кыргызстан – это не только авиабаза, надо рассказать и показать обо всех страданиях, которые народ терпеливо и мужественно выносил под антидемократическим режимом.

- Роза Отунбаева считается одним из авторитетных дипломатов. У нее достаточно практики в международных отношениях. Тем не менее, что конкретно считаете нужно сделать ей и ее правительству?

- Я думаю, что Роза Исаковна – очень авторитетный дипломат. Но чисто по-человечески, на нее сейчас навалилась огромная масса дел. Она сейчас мужественно пытается восстановить важные перебитые социально-экономические артерии с тем, чтобы накормить людей, чтобы они не мерзли, чтобы они имели возможность нормально вернуться к своим рабочим местам.

Я с большим удовольствием оказал бы помощь советами и направил бы, если бы Роза Исаковна делегировала министра иностранных дел и министра обороны в Вашингтон как можно скорее, на этой неделе. Это было бы конкретным направлением внешнеполитической деятельности нового временного правительства. Не надо ждать, пока все эти страны, которые хотят руки нагреть на кыргызской революции, представят свое видение по этому поводу. Я считаю, что кыргызский народ достаточно грамотный и образованный, имеет достаточно образованных сынов и дочерей, чтобы сам за себя постоять и самому сформулировать свою позицию на внешнеполитической арене.

А мы демократические оппозиционные лидеры, которые находимся сейчас здесь, максимально этому окажем содействие.

- Существует ли какая то система, которая могла бы поддержать демократию в Кыргызстане, или в Центральной Азии? Кто на сегодняшний день конкретно может поддержать его финансово? Потому что, у нового правительства, может быть, нет денег даже содержание своей, образно говоря, администрации?

- Я понял ваш вопрос. Должен сказать, что, как правило, спасение утопающих дело самих утопающих. Однако, несмотря ни на что, кыргызский народ и новые власти должны довести до международного сообщества значение того, что они добились.

Попытка  представить происходящие политические события в соседнем суверенном государстве Кыргызстан через искажённую призму собственной самооценки – некорректно с правовой точки зрения, дипломатически не приемлемо и не этично.

Сравнение ВВП Кыргызстана и Казахстана не выдерживает никакой критики. Для Главы богатого природными ресурсами государства, в котором зятю Президента с лёгкостью, через оффшорные компании в Лондоне, предоставлена возможность приобретать 5 вилл на общую сумму превышающую 100 миллионов долларов США, одной дочери создаются условия летать своим самолётом в Швейцарию, где она получила вид на жительство и приобрела недвижимость на сумму более 70 миллионов долларов, а другой дочери проводить многомиллионный пир в честь своего дня рождения, было бы уместней объяснить международной общественности причины столь откровенной грабительской роскоши в контексте растущей нищеты народа, детской смертности, женского бесплодия и экологического загрязнения, связанного с хищнической не комплексной переработкой природного сырья. Если бы хотя раз из уст Н. Назарбаева прозвучал ответ на этот короткий ряд вопросов, всем бы стало ясно, что ВВП на душу населения в Казахстане был бы не 8 тысяч долларов, как хвастливо заметил в своём интервью президент Казахстана, а на несколько порядков выше. Неловко смотреть, как экономический атлет пытается хвастать мышцами перед ребёнком. Учитывая, что у тяжеловеса не все ладно в своем доме.

Разграбление государственных средств, которoe позволяет кормить и питать роскошный образ жизни правящего клана и элиты, миллиардные долларовые инъекции в репрессивный аппарат, подавляющий любое инакомыслие и возмущение простых людей, убийство и преследования оппозиции – вот истинные причины «согласия» в Казахстане. Назарбаевское «спокойствие» это тишина кладбища убитых оппозиционных лидеров, журналистов и верующих людей, не пожелавшиx поклоняться на навязываемых условиях. Это Интернет в прокрустовом ложе, СМИ с вырванными языками. Такая политика античеловечна и не корреспондируется с принципами демократического правового государства в 21 веке.

Язвительное злорадство и сарказм в отношении многострадального Кыргызского Народа, который не смотря на свою бедность, находит в себе силы вновь подняться против произвола и экономической преступности правящего режима, никак неуместно и по той причине, что конституционное становление авторитаризма в Кыргызстане развивалось гораздо медленными темпами, чем в Казахстане. Высокомерие и сарказм неуместны и потому, что нынешняя власть в Казахстане – нелегитимна со дня уничтожения первого парламента в 1993 году и принятия Конституции 1995 года при отсутствии законодательной ветви власти. В 1995 году парламентская республика в Казахстане была окончательно уничтожена. Ей на смену пришёл президентский режим, который быстро трансформировался – без народного референдума – в ханский деспотический режим.

Интервью Н. Назарбаева подтверждает его страх признать моральную историческую победу модели государственного развития малой и экономически бедной, но не потерявшей достоинства, страны. Кыргызстан вновь бросил вызов авторитаризму богатых соседей, всё время стремившихся поставить кыргызскую демократию на колени, ослабить и унизить её.

Hекорректно и сравнение исторического процесса очищения от паразитического режима с «пучиной». Объективно рассуждая – это не его  дело. Кыргызская революция заставит Назарбаева прекратить засовывать свой нос в дела суверенной страны. Ему самому скоро предстоит держать ответ перед историей за украденные у поколений казахстанцев десятилетий суверенного развития Казахстана.

Жертвы среди гражданского населения это преступление бакиевского клана. Они были не напрасны. Смерть за свободу родины священна.

Взрыв народного возмущения, как бы он не заглушался нефтедолларами казахского деспотического режима или карателями режимов менее богатых стран – неизбежен во всей Центральной Азии.

Президентская форма правления в Казахстане изначально нелегитимна, поскольку построена на костях уничтоженного парламента и украденного у народа права свободного волеизъявления.

Президентская власть трансформировалась в ханскую. Она безнаказанно убивает, пытает, истязает и уже ограничивает право человека даже на свободное обращение к Богу.

Держать общество в постоянном страхе и препятствовать его переходу в свободное – атрибут обезумевшего правления.

Безрассудство правителя – бесчеловечнo, a значит не угодно ни Всевышнему, ни народу.

Падение бездуховной власти вопрос времени.

Убийство естественных и фундаментальных прав человека – преступление против будущих поколений и истории.

Возродившаяся из пепла разочарования и разбитых надежд революция в братской Кыргызии – обречена на мучительную смерть, если во всей Центральной Азии – и её экономическом центре Казахстане – не начнётся процесс очищения.

Чтобы его начать необходимо:

- сломать ханский режим власти
- восстановить парламентскую республику
- конституционно возродить независимость ветвей власти
- дать народу право выбора акимов всех уровней
- ввести народное избрание местных судей
- реанимировать свободу слова и политических партий
- освободить мечети, церкви и любые религиозные храмы от тотального контроля государства

Это – единственный верный рецепт для возрождения страны.

Без него достижение всех других благородных целей – от сохранения любого языка многонационального Казахстана до борьбы за реальную свободу предпринимательства – обречено на провал, поскольку противоречит устоям антинародного режима. Концентрация лишь на одной из них – равносильно лечению раковой опухоли зелёнкой и только на руку режиму, так как разделяет народ на враждующие фракции.

Высший критерий цивилизованного общества – человек. Интеллект человека – дар Создателя.

Святая обязанность государства – дать человеку свободно мыслить, развивать Богом данный талант и не тратить впустую единственное значимое земное богатство – время.

Партия АТАМЕКЕН призывает всех граждан Казахстана востребовать украденные демократические права и свободы.

Партия АТАМЕКЕН поддерживает процесс очищения, начатый разграбленным и обнищавшим, но не потерявшим человеческого достоинства кыргызским народом.